VincentHunink



HOME VERTALINGEN | ALLE PUBLICATIES | INDEX | CONTACT




 

 

 


TACITUS
Annalen

vertaling Vincent Hunink
Amsterdam 2021


z

ISBN 978 90 253 1310 4, 581 blz.; EUR 39,99


 


 

Somber, boos, verbitterd. Een geschiedschrijver met oude normen en waarden, al staat hij voor een haast verloren zaak. En vooral: een auteur met een unieke stijl, vol effecten en een bijtende bondigheid. Het werk van Cornelius Tacitus vormt het hoogtepunt van de Romeinse geschiedschrijving.

 

En dat terwijl hij schrijft over dieptepunten. In zijn Annalen (‘Jaarboeken’) maken keizers als Tiberius, Claudius en Nero een karikatuur van de Romeinse macht. Telkens lees je over misstanden, verval van principes en eindeloze complotten, processen en moordpartijen. Het levert indringende teksten op, die ook na twee millennia diepe indruk maken.

 

Vincent Hunink vertaalde in 2010 Tacitus’ Historiën. Nu heeft hij ook Tacitus’ hoofdwerk omgezet, de eerste volledige vertaling van de Annalen in dertig jaar. Een boek in pakkend, snoeihard Nederlands zonder een woord teveel. Donkere taal, die toch op elke bladzij oplicht in geheimzinnige fonkeling.

 

Tacitus (ca. 56-117) is de grootste Romeinse geschiedschrijver. Hij schreef monografieën over Germanië en Brittannië, en twee grote geschiedwerken, de Historiën en de Annalen.

 

Vincent Hunink (1962) is classicus aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij vertaalt sinds 1990 voor uitgeverij Athenaeum, recent onder meer werken van Seneca en Plinius.





EERDER VERSCHENEN


z z z

z  z

 

 




FRAGMENT

 

BOEK 12

 

JAAR 48 (vervolg)

 

ROME

NA MESSALINA’S DOOD

 

(1) De moord op Messalina ontwrichtte het keizerlijk huis. Opkomende strijd tussen de vrijgelatenen wie een echtgenote mocht kiezen voor Claudius. Die kon een leven als alleenstaande niet aan, schikte zich graag naar commando’s van eega’s. En niet minder wedijver ontbrandde bij de vrouwen: adel, schoonheid, rijkdom, ieder schermde met eigen kwalificaties voor zo’n hoge huwelijksband.

 

Maar het ging vooral tussen Lollia Paulina, nakomeling van ex-consul Marcus Lollius, en Julia Agrippina, dochter van Germanicus. Laatste gesteund door Pallas, de ander door Callistus. Dan was er Aelia Paetina uit het huis Tubero, als favoriet van Narcissus.

 

Claudius zelf buigt naar links, naar rechts, al naar gelang het laatste advies. Gezien de verdeeldheid belegt hij maar een vergadering, waarin ieder zijn mening moet geven met argumenten erbij.

 

(2) Narcissus begon over het oude huwelijk en de gezamenlijke dochter (Antonia was van Paetina). In huis veranderde niets als zij terugkeerde, gewend als hij aan haar was. En Britannicus en Octavia zou ze zeker niet bezien met stiefmoederlijke haat: liefdepanden, die twee, haast eigen kinderen.

 

Callistus ertegen in. Allang gescheiden, die vrouw, dus afgekeurd. En mocht ze nu terug, dan werd ze extra arrogant. Nee, veel beter Lollia binnenhalen, vrouw zonder kinderen en dus vrij van jaloezie, zou voor de stiefkinderen als een moeder zijn.

 

En lof van Pallas voor Agrippina. Vooral dat ze een kleinzoon van Germanicus meebracht, een keizerlijke positie alleszins waardig. Ja, een edele stam, waarmee Claudius zich moest verbinden: de telgen van de Julische én Claudische familie. Anders bracht die vrouw van bewezen vruchtbaarheid, in de bloei van haar jeugd, de luister van de Caesaren nog in een ander huis!

 

(3) Dat gaf de doorslag, mede dankzij verleiding door Agrippina. Met veelvuldige bezoekjes ‘om familieredenen’ windt ze oomlief om de vingers, krijgt voorkeur boven de anderen, heeft nog niet de status van echtgenote, wel al de macht. Want eenmaal zeker van haar huwelijk begon ze iets groters in gang te zetten. Een huwelijk van Domitius, haar zoon van Gnaeus Ahenobarbus, met Octavia, de dochter van de keizer, daarop zette ze in.

 

Zonder misdaad zou dat niet gaan. De keizer had Octavia namelijk verloofd met Lucius Silanus, een al befaamde jongeman, die hij met rijke gaven (triomfale eretekens, gladiatorenshow) door de mensen had laten toejuichen. Maar niets leek ondoenlijk bij een keizer zonder mening of haat, tenzij ingegeven en opgedragen.

 

(4) Daarom volgde actie van Vitellius, die zijn censor-titel gebruikte als dekmantel voor slaafse bedriegerij, man met een goed oog voor opkomende despoten. Om Agrippina’s gunst te krijgen werkte hij zich in haar plannen. Bracht beschuldigingen tegen Silanus, wiens zuster Junia Calvina (een knappe en uitdagende vrouw, zeker) tot voor kort zijn schoondochter was. Juist daaraan knoopte hij de aanklacht vast: broer en zus samen... Nee geen incest, wel ‘liefde zonder toezicht’, hij rekte het op tot een schandaal. Met een luisterend oor van de keizer, snel bereid verdenkingen jegens zijn schoonzoon te geloven, uit liefde voor zijn dochter.

 

Silanus, zich van geen listen bewust en dat jaar toevallig pretor, wordt plotsklaps via een edict van Vitellius uit de senatorenstand verwijderd, hoewel de senaat al lang was samengesteld en het lustrum was afgerond. Tegelijk verbrak Claudius alle banden. Silanus werd gedwongen zijn ambt neer te leggen, de resterende dag van zijn pretuur ging naar Eprius Marcellus.


 




IN DE MEDIA

 



Fraaie, lovende bespreking door D i e d e r i k   B u r g e r s d i j k in: De Nederlandse Boekengids, augustus 2021.
Laatste regels:
''Tacitus’ taalgebruik valt op door een spaarzaam gebruik van woorden met steeds een wereld van betekenis erachter, een stijl waarin hij al zijn voorgangers en navolgers overtrof. Voor die manier van spreken heeft Tacitus een nieuwe stem gevonden in Huninks vertaling.'
Volledige tekst klik hier

 

 

 




RECENSIES

 



---



latest changes here: 2021-8-25


 

 

 

HOME VH / vincenthunink.nl

(c) 2021 V. Hunink

copyright statement  / contact